kendime yeni bi neden lazım

Başlıksız

2011-01-15T04:15:00.000-08:00

Fotoğraflar var çekmecemde. Hepsi eskiyi hatırlatan bir sürü fotoğraf... Gülücükler saçıyorum kimisinde. Bazılarında haylaz bir çocuk gibi dil çıkartmışım. Peki bu gözlerimdeki nedir. Makyaj hilesi mi? Hepsinde aynı makyajı yaparak gerçekten gülmüş olabilir miyim? Belki de bir ışık hilesidir bu? Hepsi doğal ışıkta çekilmiştir. Hayır belki de hepsi doğaldır. Peki aynadaki bu yansıma ne öyleyse?

Eğer bu fotoğraflardaki bensem, aynadan bakan kim? Neden gerçek ben bakamıyor artık? Gözlerimdeki ışığı kim çalmış? Bulabilir miyim o ışığı yeniden? Peki, zorlasam bende koşup ondan çalsam olmaz mı sahiden? Zor ihtimaller biliyorum. Sadece umuyorum. Evet istiyorum yeniden gülebilmeyi istiyorum. Ardı sırlı bir camdan bana bakan gözler, nefret kusmasın diye tek çabam. Peki neden yapamıyorum? Oysa ki kolaydı gülümsemek bence. Hüngür hüngür ağlarken birden gülebilmek… Hayır hayır şimdiki gibi zorla değil.

Kastettiğim şey gerçekten gülümsemek. Bu kadar mı kolay bir insanın gülüşlerini çalmak. Gözlerimdeki ışığı çalan kimsin sen? Nereden geldin? Dilin benim dilim mi? Anlıyor musun konuştuklarımı? Rengin benden farklı. Başka bir yere mi aitsin. Neden buradasın o halde? Beni almaya mı geldin. Yoo hayır gelmeyeceğim seninle. Işığımı sen çaldın değil mi? Gülüşümü de.... Geri ver onları bana. Onlar olmazsa soğuk bir kış günü nasıl ısıtabilirim içimi. Nasıl huzurla dolabilirim yeniden söylesene. İnsan ışığı olmadan yaşayabilir mi hiç? Ben yaşadım, evet yaptım. Ama buraya kadarmış. Çıkart artık maskeni. Geri alacağım onu senden. Bu gücü toplayarak geldim. Gerekli olan her şeye sahibim. Saltanatına son vermeye geldim. Güçlüyüm ve kazanabilirim. Artık gülüşlerim yeniden benim olacak. Sadece benim.

ayrıtenlerdekiaynısızılar

2009-08-31T05:34:00.000-07:00

Hepimiz bişeyler yaşıyoruz. Biri geliyo mutlu ediyo. Mutlu oluyoruz, seviyoruz, sevildiğimizi hissediyoruz, hiç bitmesin istiyoruz. Sonsuza dek sürecekmiş duygusu... Sonra er ya geç... Bi gün geliyo... Çat ! Karşıdaki haklı ya da haksız ne farkeder ? Bitiyo mu ? Evet. Acıtıyo mu ? Evet.
Hepimizin can acısı çok farklı noktalarımızda belki. Ama sonuç aynı burun sızlamalarına denk düşüyo. İbre sıfır noktasına vuruyo. Dan ! Herşeye yeniden başlamak o kadar zor ki. Önce seni itip düşüreni görmemen gerek. Görmezden gelmek. Öyle zor ki... Sonra yavaşça başını kaldırıp etrafına bakman. Seni yakalayıp tekrar ayağa kaldırıcak bi el araman. O eli bulup tam uzanıcakken... Tamda yakalamışken... Beynindeki onlarca soru işareti seni kemirmeye başlamıştır bile... Ya yine giderse ? Yine düşersem ? Yaramın üzerine düşersem daha çok acımaz mı ? Aynı yaranın üzerine düşersem daha derinleşmez mi, daha da fazla kanamaz mı? Kanatmaz mı beni ?...

Bide şu var tabi her hikayede farklı rollere bürünüyoruz. Bi tanesinde üzülen kırılan parçalanan taraf olurken diğerinde belki istemedende olsa acıtan taraf oluyoruz. O da acıtmıyo mu ? Hemde öyle çok acıtıyo ki... Karşındakinin ne hissettiğini biliyosun çünkü. Ne yaşattığını biliyosun. Nası acıdığını nasıl kanadığını.. Sende yaşadın çünkü. Biliyosun ne boktan duygular olduğunu... Belki sen kanarken ötekide biliyodur ne dersin. Peki neye yarıyo bilmek ya da bilmemek. Neyi çözer ki bu. Hiçbişeyi. Sonrası hiçlik. Sonrası ayrı tenlerdeki aynı sızılar...

Büyü Bozuldu !

2009-04-15T09:57:00.000-07:00

Çözdüm sendeki sihri...
Nasıl böyle zamansız gelipte kanıma işlediğinin sırrını buldum...
Bi andanasıl bu kadar benden olduğunuda anladım sonunda,
Sana karşı koyamayışımın nedeninide...
Hepsinin cevabını biliyorum artık..
Bir tebessümdü sendeki,
Sokaktaki bir çok insanın yüzünde görmeyi özlediğim sıcacık bi tebessüm...
Bir yudum kahveydi,
Belki suratımı biraz ekşiten ama sıcacık...
Çözdüm sendeki sırrı samimiyetti sendeki...
Sakinleştiren bi telaştı,
Küçük bi çocuğun yüzündeki bazen masum bazen muzip ifadeydi...
Evet çözdüm sendeki sihri nihayet...
Büyü bozuldu .!

Merve Akduruk

15Nisan2009 / 18.43

~servistenkalanlar~

birikenlerle avunmak yada boğulmak

2009-04-08T05:14:00.001-07:00

Kendini avutmaca oynuyorum yine... Hiç bişey bırakmadığım hayatıma uzaktan bakmak yerine, itekleye itekleye soktuğum geçici heyecanlarımı, didiklemekten bölük pörçük olmuş hayatımda mide bulantılarıyla yaşıyorum... İstesem de istemesem de... İşin tuhaf yanı bu bile bile lades, artık kendi çevresini tavaf ederek tarihimi tekerrür ettirmekten başka bişeye de pek yaramıyo... Gelip geçenlerin suretleri ve ederleri farklı belki benim için ama istisnasız hepsi, küçük büyük demeden bi parçamı götürüyolar lanet olası hayatımdan çıkıp giderken... Zaten önemli olanda bu değil mi? Nereden ne aldığı değil alıp almaması... Hepsi de alıyo işte götürüyolar giderken bidaha getirmiyolar kapanmayan yaralar açıp sonra da defolup gidiyolar.. Bense kimin benim için ne kadar ettiğini anlamaya çalışıp yaranın ne kadar zamanda kapanıcağını hesaplamaya çalışıyorum. Ama ben bunlarla uğraşırken bir diğeri geliyo.. sonra diğeri.. o gider gitmez hatta belki gitmeden diğeri.. Biriktirdiklerimin içinde boğulur gibiyim...

sı - kıl - dımmm !!

2009-04-02T05:55:00.000-07:00

Sıkıcı bi iş günü

Mideme giren kramplar

Ne olduğunu anlayamamanın kavrayamamanın verdiği sıkkınlık ya da bıkkınlık

Ne yapmak gerektiğini bilememek

Kararsızlık

Daralın kapıyı tıklatması

Eve gitmeyi istemek ama bi yandanda istememek

Akşam herşeyi aynen yaşayıp yarın yine aynılarının olucağını bilmek

off yaaa offfffff (!)

ee yani ?!

2009-04-02T05:42:00.000-07:00

offf içim mi sıkılıyor ne !
-neden bu korku neden bu gözyaşı-
Herşeyden herkesten gün geçtikçe daha fazla sıkılmaya başlıyorum. Bi nedeni yok. Bi amacı yok. Sadece uzaklaşmak belkide uzlaşmak. Tam da burada tıkanıyor işte.. Bilmiyorum bilmiyorum ve bu bilmeyiş zaman geçtikçe daha çok canımı acıtıyor. Öğrenmek için çaba sarfettiğim falan yok öğrenmek istemiyorum. Ya da bunun daha çok yoracağını düşünüyorum. Üşeniyorum... Eee üşeniyorum üşenmesine, bu durumu düzeltmek için kolumu bile kaldırmıyorum, tamam da; sonu ne olucak peki? ... Nereye kadar böyle sürüp gidicek bu karmaşa ? Tamam var biraz mazoşistlik. Belki birazda bundan kaynaklanıyo yaşadıklarım ama bu kadarıda fazla değil mi yahu ? Ben bile sıkıldım yoruldum kendimi yemekten.. Stresten mideme kramplar giriyo artık bu kaçıncı yaa bu kaçıncı. Sorun bende mi yoksa bunların hepsi fabrika çıkıştan hatalı mı ?

Nazım'dan

2009-03-05T06:04:00.000-08:00

KARIMA MEKTUP (64115 Hit)11-11-1933 Bursa Hapishanesi

Bir tanem!

Son mektubunda:

'Başım sızlıyor yüreğim sersem! ' diyorsun.

'Seni asarlarsa seni kaybedersem;

diyorsun;

'yaşıyamam!

' Yaşarsın karıcığım, kara bir duman gibi dağılır hatıram rüzgarda; yaşarsın kalbimin kızıl saçlı bacısı en fazla bir yıl sürer yirminci asırlılarda ölüm acısı. Ölüm bir ipte sallanan bir ölü. Bu ölüme bir türlü razı olmuyor gönlüm. Fakat emin ol ki sevgilim; zavallı bir çingenenin kıllı, siyah bir örümceğe benzeyen eli geçirecekse eğer ipi boğazıma, mavi gözlerimde korkuyu görmek için boşuna bakacaklar Nazıma! Ben, alaca karanlığında son sabahımın dostlarımı ve seni göreceğim, ve yalnız yarı kalmış bir şarkının acısını toprağa götüreceğim... Karım benim! İyi yürekli altın renkli, gözleri baldan tatlı arım benim: ne diye yazdım sana istendiğini idamımın, daha dava ilk adımında ve bir şalgam gibi koparmıyorlar kellesini adamın. Haydi bunlara boş ver. Bunlar uzak bir ihtimal. Paran varsa eğer bana fanila bir don al, tuttu bacağımın siyatik ağrısı, Ve unutma ki daima iyi şeyler düşünmeli bir mahpusun karısı. NAZIM HİKMET

Yürüyorum yol gittiğince

2008-11-26T13:35:00.000-08:00

Yürüyorum... Yol hiç bitmeyecekmiş gibi... Kulağımda birkaç gündür aralıksız dinlediğim müzik sesi... Daha gerçek ne var hayatta? / Hem ne var korkup kaçacak bunda !? Sokaktaki insanların hepsinin yüzünde farklı bir ifade... Hep düşünmüşümdür hepsinin ne kadar farklı hikayeleri olduğunu. Bambaşka bir hayat, farklı kişilikler, apayrı bir dünya. Aslında hepsinin hikayesi farklı olsa da sonuçları aynıdır belki - istisnalar kaideyi bozmaz ! - hayatın getirdiği acı. Herkesin bir eksiği ya da fazlası var mutlaka bana göre. Herşeyi mükemmel olanla karşılaşmadım henüz. Neyse...

Yıllardır tanıdığım bu caddeyi her görüşümde, her geçişimde başka başka tilkiler dönüp dolanıyo... Bu defaki yine malum konu. Şu son günlerde beynimi fazlasıyla meşgul eden şey. Adını söylemeye çekiniyorum hala. Bazı şeyleri kendimle bile paylaşmaya korkuyorum son zamanlarda. Aslında yabancı bi duygu değil hatta tanıdık bile... Ama ne bileyim; her defasında sonu kötü olduğundan olsa gerek bu defa kaçıyorum kendimden. O asi kızdan pek eser kalmadı artık. Ya da var ama içimde saklıyorum onu. Duvarlarımın arkasına gizledim kilitler vurdum üstüne sıkı sıkı... Mümkünse bu defa çıkmasın dışarı. Bi süre orda kalması ikimiz içinde daha faydalı sanırım.

Deilim bu aralar iyi deilim işte... Dalgınım çok fazla zorlamayın işte anlamıyorum iki defa sötlemeden. İçim yanıyo. Ama dışım buz gibi... Çok sinirli, agresif, uykuları kaçan, düşünüp duran... İşe yaramazın tekiyim belki de... Bıraksam kendimi / Şöyle oh ne rahat...

İnsanlara olan güvensizliğimden dolayı sakladım sanrım herşeyini ortaya döken, gizleyemeyen küçük kızı. Dedim ya çok garipleştim. En yakın arkadaşımdan şüphe edicek kadar... Bi kaç gün kaçsam şu insanların içinden. Kopsam gitsem kendimle baş başa kalsam... Ahh nasıl iyi gelir aslında. Çok ta farklı bi durumda olduğumu söyleyemem gerçi. Hepsinden kopuk yaşıyorum. Takmadan kimseyi... Artık böyle nereye kadar gider bilmem. Bilmek istediğim falan da yok zaten. Hala yürüyorum. Arada iyi oluyo böyle yürümek. İnsanları, çevreyi gözlemek. Şimdi evde olabilirdim otobüse binsem. Böylesi daha iyi. Kimse beni çağırmadan, hiçbişeyi umursamadan yürümek. Aklındaki yüzlerce soru işaretiyle baş başa kalmak. 'Neden'ler, 'Niçin'ler, 'Niye'ler... Hatta 'Neden Ben'ler. Hiçbirinin cevabı yok bende. Yanlış adrestesin sualci melek ! Bilmiyorum hiçbirinin cevabını. Dedim ya bilmek te istemiyorum. Bi süre böyle takılıcam. 'Umarsızca'. Bencilce. Gittiği yere kadar.

Yürüyorum yolun yarısından fazlasını geride bıraktım aklımdaki tilkilerle... Yürüyorum yol gittiğince...

Merve AKDURUK
24.11.2008 / 16.31