15 Ocak 2011 Cumartesi

Başlıksız

Fotoğraflar var çekmecemde. Hepsi eskiyi hatırlatan bir sürü fotoğraf... Gülücükler saçıyorum kimisinde. Bazılarında haylaz bir çocuk gibi dil çıkartmışım. Peki bu gözlerimdeki nedir. Makyaj hilesi mi? Hepsinde aynı makyajı yaparak gerçekten gülmüş olabilir miyim? Belki de bir ışık hilesidir bu? Hepsi doğal ışıkta çekilmiştir. Hayır belki de hepsi doğaldır. Peki aynadaki bu yansıma ne öyleyse?

Eğer bu fotoğraflardaki bensem, aynadan bakan kim? Neden gerçek ben bakamıyor artık? Gözlerimdeki ışığı kim çalmış? Bulabilir miyim o ışığı yeniden? Peki, zorlasam bende koşup ondan çalsam olmaz mı sahiden? Zor ihtimaller biliyorum. Sadece umuyorum. Evet istiyorum yeniden gülebilmeyi istiyorum. Ardı sırlı bir camdan bana bakan gözler, nefret kusmasın diye tek çabam. Peki neden yapamıyorum? Oysa ki kolaydı gülümsemek bence. Hüngür hüngür ağlarken birden gülebilmek… Hayır hayır şimdiki gibi zorla değil.

Kastettiğim şey gerçekten gülümsemek. Bu kadar mı kolay bir insanın gülüşlerini çalmak. Gözlerimdeki ışığı çalan kimsin sen? Nereden geldin? Dilin benim dilim mi? Anlıyor musun konuştuklarımı? Rengin benden farklı. Başka bir yere mi aitsin. Neden buradasın o halde? Beni almaya mı geldin. Yoo hayır gelmeyeceğim seninle. Işığımı sen çaldın değil mi? Gülüşümü de.... Geri ver onları bana. Onlar olmazsa soğuk bir kış günü nasıl ısıtabilirim içimi. Nasıl huzurla dolabilirim yeniden söylesene. İnsan ışığı olmadan yaşayabilir mi hiç? Ben yaşadım, evet yaptım. Ama buraya kadarmış. Çıkart artık maskeni. Geri alacağım onu senden. Bu gücü toplayarak geldim. Gerekli olan her şeye sahibim. Saltanatına son vermeye geldim. Güçlüyüm ve kazanabilirim. Artık gülüşlerim yeniden benim olacak. Sadece benim.

Hiç yorum yok: